تبلیغات
آلاء - ادخال السرور (شاد كردن مؤمن)
جمعه 9 شهریور 1386  09:08 ق.ظ    ویرایش: جمعه 9 شهریور 1386 11:08 ق.ظ
نوع مطلب: شریعت ،

ما عُبد الله بشیء احب الی الله من ادخال السرور علی المؤمن
خدای متعال عبادت نشد به چیزی كه محبوب تر باشد نزد او از آن كه سروری در قلب مومن وارد كند.

این روایت را مرحوم كلینی در کافی از امام باقر علیه السلام آورده است.

مضمون « شاد كردن برادر مومن » یكی از عبادات بزرگ است که به صورت های گوناگون در روایات بسیاری وارد شده و فصلهایی از مجموعه های روایی مثل كافی، وافی، وسائل و ... را به خود اختصاص داده است.

در كافی نظیر همین مضمون از پیغمبر اكرم صلی الله علیه و آله نیز نقل شده است :

«ان احب الاعمال الی الله تعالی ادخال السرور علی المومنین»
محبوب ترین اعمال نزد خدا، شاد كردن مومنین است.

مضامین برخی دیگر از روایات این باب بسیار دلگرم کننده است و مشوق :

كسی كه مومنی را شاد كند تنها یك شخص را شاد نكرده بلكه ما اهل بیت را نیز شاد كرده است و كسی كه ما را شاد كند، پیغمبر را شاد كرده است.

بدلیل کثرت روایات متقن در این باب شكی نیست كه از نظر اهل بیت علیهم السلام شاد كردن مومنین كار بسیار پسندیده و بلكه بالاترین عبادات است ، اما در اینجا سوالاتی ممکن است پیش بیاید و یا برداشتهای نادرستی صورت بگیرد که در اینجا عرض میکنم :

1- شاد کردن از هر راهی ؟!

خیر! مسلما اگر شاد کردن همراه با گناهی باشد ، ثواب که نداره هیچ ، عقابش هم سر جاش محفوظه!
کما اینکه در بعضی از روایات به این نكته، كه نباید شاد كردن مومن همراه با گناه باشد، تاكید شده است.

2- از دیدگاه اسلام وضع مطلوب این است كه انسان بسیار شاد و مسرور باشد یا به عكس، محزون ؟ (با توجه به روایاتی كه در مدح حزن وارد شده است)

در توضیح این مورد عارضم که روایاتی در مدح حزن وارد شده است از جمله روایتی به این مضمون كه اگر در یك جمعی شخص محزونی باشد، خدا همه آن جمع را به واسطه آن شخص محزون مورد رحمت قرار می دهد،
حال این سوال مطرح می شود كه چگونه می توان بین این دو گروه روایات جمع كرد ؟

در جواب بطور تلگرافی باید گفت که انسان فطرتا طالب سرور و شادمانی است و حتی وعده سرور یا وعید حزن هم در قرآن برای دنیای دیگر داده شده :

وجوه یومئذ ناعمه : چهره های مؤمنان در بهشت بسیار شاداب و خرم است.
ینقلب الی اهله مسرورا : مؤمن پس از محاسبه، در حالی كه بسیار شاد و خندان است، نزد اهل و عیالش برمی گردد.
مؤمنان وقتی در روز قیامت وارد بهشت می شوند می گویند :
الحمدالله الذی اذهب عنا الحزن : خدا را ستایش می كنند كه حزن و اندوه را از آنان برداشت؛ یعنی دوران حزن و غمی، كه در دنیا داشتند سپری شد.
عبوسا قمطریرا : چهره های اهل جهنم چروكیده و سیاه است.
فرحین بما آتاهم الله : (شهداء) ، به واسطه نعمت هایی كه خداوند به آن ها داده است در شادی و سرور هستند.

ممکنه سوال بشه شادی های دنیوی چه زمانی پسندیده است ؟

طبق نظام ارزشی اسلام، مطلوبیت واقعی هر چیزی زمانی است كه در مسیر مطلوبیت نهایی و سعادت ابدی انسان باشد ؛ در مورد شادی هم ؛ شادی های دنیایی انسان در راستای كمك به شادی آخرت او باشد، بسیار پسندیده و مطلوب است ، حزن و اندوه نیز همینطور.
مثلا اگر سرور و نشاط روحی یا حزن و اندوه قلبی باعث شود که درسش را بهتر بخواند و عبادتش را بهتر انجام دهد ، این حزن یا سرور امری مطلوب است.
یا حزن و اندوه خاصی باعث توجه به خدا و آخرت و مسئولیت های شرعی و اجتماعی اش شود، حزن مطلوبی است؛ حزن از این كه چرا در انجام تكالیف كوتاهی كرده ایم و ... کما اینکه در روایات بر آن تاکید شده.

اما اگر این سرور از این حالت خارج شود مثلا به دلیل نعمتهای دنیایی سرور و سرمستی حاصل شود ، مذموم است کما اینکه در قرآن در مورد قارون و ... داریم :

لاتفرح ان الله لایحب الفرحین : خیلی شادی نكن، خدا سرمستان را دوست نمی دارد.
انه لفرح فخور : او مسرور و فخرفروش بود.
لا تفرحوا بما اتاکم : به واسطه آنچه به شما (از نعمتهای دنیوی) داده شده ، خوشحال نشوید.

3- شاد کردن مادی منظور ائمه هُدی علیهم السلام بوده است یا معنوی ؟

سرور و شادی برای هر كسی وقتی حاصل می شود كه خواسته ای از او تامین شود و این خواسته ها اعمّ از خواسته های مادی و معنوی است.
مثلا كودك خردسال با برطرف شدن نیازهایی مادی مثل خوراكی و اسباب بازی شاد میشود و نیازهایی مادی مثل محبت ، هم صحبتی ، تعریف قصه و ... دارد.
اما در انسان های بزرگتر این نیاز مثلا میتواند بصورت نیاز به ازدواج! یا محترم بودن و شخصیت قائل شدن برای وی در جامعه ، باشد.

لذا هر نوع از این شاد کردن - مادی یا معنوی (و آبرویی) - امری مطلوب است زیرا در جهت جلوگیری از ملال ، افسردگی ، خستگی و به طور كلی ، چیزهایی است كه مانع از انجام وظایف بعدی یک مومن به نحو احسن میشود.

در پایان هم مضمون دو حدیث رو تقدیم میکنم :

1- یک شب بیتوته (شب زنده داری) کنار مرقد امیرالمومنین معادل 700 (هفتصد) سال عبادت است.
2- برآوردن نیاز مومن و شاد کردن دل او معادل 9000 (نه هزار) سال عبادت است که روزش به روزه و شبش به نماز بگذرد.

شاید بتوان گفت ، به دومی ثواب بیشتر داده شد چون میوه و نتیجه عملی ظهور نتیجه اولی است.

حاشیه :

1- در تهیه این مطلب از مقاله خانم فریده مهرآرا که در کیهان 2 آذر 1385 درج شده ، نیز استفاده شده. (مِن باب کپی رایت!)
2- خدا رو شکر که خادم الزینب ، بعد از مدت ها یه پست درج فرمودند !!!

لینکهای امروز :

اگر من جای احمدی نژاد بودم ...
کجا نشان تو جوییم؟ (سرمقاله رسالت برای نیمه شعبان)
دکتر بونو (استاد فرانسوی) : محل سكونت اصلی من مشهد است زیرا نمی‌توانم از امام رضا علیه السلام‌ جدا شوم.

   


نظرات()